Today, June 20, is #WorldRefugeeDay

#Refugeehood is not a choice; it is a #bitter necessity for survival. Behind every statistic and figure published about #refugees, there is the story of a person, a family, an abandoned home and the hopes left behind in small suitcases.

Today is a reminder of the courage and perseverance of millions of people who have fought for their natural right to “safety and life”.
Let us build bridges instead of walls and let us not forget that no one leaves their home and homeland voluntarily.

📌 امروز ۲۰ ژوئن، #روز_جهانی_پناهنده است.

#پناهندگی یک انتخاب نیست؛ یک #ناچاریِ_تلخ برای بقاست. پشت هر آمار و رقمی که از #پناهجویان منتشر می‌شود، داستان یک انسان، یک خانواده، یک خانه رها شده و امیدهایی است که در چمدان‌های کوچک سفر جا مانده‌اند.

امروز یادآور شجاعت و استقامت میلیون‌ها انسانی است که برای حقِ طبیعی خود یعنی «امنیت و زندگی» جنگیده‌اند.
بیایید به جای دیوار، پل بسازیم و فراموش نکنیم که هیچ‌کس داوطلبانه خانه و وطن خود را ترک نمی‌کند.

#روز_جهانی_پناهندگان #پناهنده #انسانیت #حقوق_بشر #همبستگی #WorldRefugeeDay #Iranian_refugees_in_Malaysia #UNHCR #UNHCR_Malaysia

روز جهانی پناهندگان؛ روز شنیدن صداهای فراموش‌شده

 

روز جهانی پناهندگان؛ روز شنیدن صداهای فراموش‌شده

مریم مرادی

بیستم ژوئن تنها یک مناسبت نمادین نیست. این روز یادآوری می‌کند که میلیون‌ها انسان در سراسر جهان هنوز در انتظار داشتن یک زندگی عادی هستند؛ زندگی‌ای که بسیاری از مردم آن را بدیهی می‌دانند.

در روز جهانی پناهندگان، اغلب درباره سرپناه، غذا، اسناد هویتی و امنیت فیزیکی صحبت می‌شود؛ اما یکی از عمیق‌ترین زخم‌های پناهندگی کمتر دیده می‌شود: فرسایش تدریجی امید، انگیزه و احساس ارزشمندی انسان.

پناهندگی تنها از دست دادن یک کشور نیست؛ گاهی از دست دادن آینده‌ای است که فرد برای آن سال‌ها تلاش کرده بود. بسیاری از پناهندگان زمانی دانشجو، معلم، پزشک، مهندس، هنرمند، پژوهشگر، کارآفرین یا فعال اجتماعی بودند. انسان‌هایی که رویا داشتند، برنامه داشتند و می‌توانستند در جامعه خود یا جامعه‌ای دیگر منشأ تغییرات مثبت باشند. اما سال‌ها بلاتکلیفی، محرومیت از حقوق اولیه و زندگی در انتظار، به تدریج این سرمایه انسانی را فرسوده می‌کند.

پناهندگی؛ زندانی بدون دیوار

یکی از دشوارترین ابعاد زندگی پناهندگی، زندگی در حالت «تعلیق» است. فرد نه می‌تواند به گذشته بازگردد و نه قادر است آینده خود را بسازد. هر روز شبیه روز قبل است؛ بدون چشم‌اندازی روشن، بدون امکان برنامه‌ریزی بلندمدت و بدون اطمینان از فردا.

انسان برای زنده ماندن تنها به غذا و سرپناه نیاز ندارد. او به هدف، معنا و احساس پیشرفت نیز نیازمند است. وقتی سال‌ها امکان تحصیل، اشتغال قانونی، سفر، تشکیل خانواده یا برنامه‌ریزی برای آینده از انسان گرفته می‌شود، به تدریج انگیزه جای خود را به خستگی می‌دهد و امید به ناامیدی تبدیل می‌شود.

مرگ خاموش استعدادها

شاید تلخ‌ترین پیامد پناهندگی طولانی‌مدت، نابودی استعدادهایی باشد که هرگز فرصت شکوفایی پیدا نمی‌کنند. در میان جوامع پناهندگان، هزاران نفر وجود دارند که می‌توانستند پزشکان برجسته، استادان دانشگاه، مخترعان، نویسندگان، هنرمندان یا رهبران اجتماعی باشند. اما سال‌ها انتظار و محرومیت باعث می‌شود توانایی‌های آنان به تدریج فرسوده شود.

جامعه جهانی اغلب درباره هزینه‌های مالی بحران پناهندگان صحبت می‌کند، اما کمتر درباره هزینه انسانی آن سخن می‌گوید؛ درباره نسلی که جوانی خود را در انتظار گذرانده است، درباره کودکانی که بزرگ شده‌اند بدون آنکه احساس تعلق به جایی داشته باشند، و درباره بزرگسالانی که سال‌ها فرصت مشارکت مؤثر در جامعه را از دست داده‌اند.

آسیب‌های پنهان بر روح انسان

زندگی طولانی در وضعیت پناهندگی تنها مشکلات اقتصادی ایجاد نمی‌کند؛ بلکه تأثیرات عمیقی بر سلامت روان افراد دارد

احساس بی‌قدرتی، اضطراب مزمن، ناامیدی، افسردگی، انزوا و فرسودگی روحی از پیامدهای رایج این وضعیت هستند. انسانی که سال‌ها برای تغییر شرایط خود تلاش کرده اما نتیجه‌ای ندیده است، به تدریج ممکن است باور خود را به تأثیرگذاری از دست بدهد. این همان نقطه‌ای است که پناهندگی از یک بحران حقوقی به یک بحران انسانی تبدیل می‌شود؛ جایی که نه تنها زندگی افراد، بلکه اعتماد آنان به آینده نیز آسیب می‌بیند

پشت هر پرونده، یک انسان قرار دارد

گاهی در گزارش‌ها و آمارها، پناهندگان تنها به اعداد تبدیل می‌شوند؛ اما پشت هر پرونده یک زندگی وجود دارد. پشت هر شماره ثبت‌نام، آرزوها، خاطرات، خانواده‌ها و سال‌هایی از عمر قرار دارد که هرگز بازنمی‌گردند.

وقتی یک پناهنده بیست سال در بلاتکلیفی زندگی می‌کند، تنها بیست سال زمان از دست نمی‌رود؛ بلکه بیست سال فرصت برای رشد، مشارکت، خلاقیت و ساختن آینده نیز از بین می‌رود.

روز جهانی پناهندگان باید فرصتی باشد برای دیدن انسان‌ها فراتر از برچسب «پناهنده». آنان قربانی نیستند؛ آنان انسان‌هایی با استعداد، توانایی و ظرفیت هستند که تنها به یک فرصت عادلانه نیاز دارند. شاید بزرگ‌ترین تراژدی پناهندگی این نباشد که انسان خانه خود را از دست می‌دهد؛ بلکه این باشد که به تدریج باور خود را به امکان ساختن آینده‌ای بهتر از دست بدهد. در این روز جهانی پناهندگان، باید به یاد داشته باشیم که امید نیز یک حق انسانی است. و هیچ انسانی نباید سال‌های عمر خود را در انتظارِ پایان نیافتنیِ فردایی نامعلوم سپری کند.

بیستم ژوئن – روز جهانی پناهندگان

به یاد میلیون‌ها پناهنده در سراسر جهان که نه تنها در جستجوی امنیت، بلکه در جستجوی فرصتی برای زندگی با کرامت، امید و آینده‌ای روشن هستند.

ماهنامه شماره یکصد و چهل و یکم رهائی زن - 

زن زندگی آزادی در ایران تحصیل، کار، آزادی در افغانستان دو فریاد از زخمی مشترک

https://rahaizanorg.blogspot.com/2026/07/etehad-zannan-iran-afghanistan.html

پناهندگان ایرانی در مالزی؛ زندگی در برزخ قانونی و دیجیتال

پناهندگان ایرانی در مالزی؛ زندگی در برزخ قانونی و دیجیتال

 مریم مرادی (فعال حقوق بشر)

در نگاه اول، وضعیت پناهندگان ایرانی در مالزی اغلب با واژه‌هایی مثل «بی‌سرنوشتی»، «فقر»، یا «عدم امنیت اقامتی» توصیف می‌شود. اما یک زاویه کمتر دیده‌شده وجود دارد که می‌تواند عمق این بحران را بهتر نشان دهد. پناهندگان نه فقط در یک وضعیت حقوقی نامشخص، بلکه در یک " تعلیق دیجیتال و هویتی"  زندگی می‌کنند. این وضعیت، ترکیبی از سه لایه است: قانون، هویت، و فناوری

زندگی در فضای بدون حقوق ثابت

مالزی عضو کنوانسیون 1951 پناهندگان نیست و همین موضوع باعث شده پناهندگان در یک وضعیت نیمه ‌قانونی قرار بگیرند. بر اساس گزارش‌های جدید، دولت مالزی در حال گسترش سیستم‌های ثبت‌نام جدید برای مهاجران و پناهندگان است که هدف آن کنترل و مدیریت داده‌ها عنوان شده است، اما نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی و آینده حقوقی افراد ایجاد کرده است. در این فضا، پناهنده نه شهروند است، نه مهاجر قانونی، و نه حتی یک «مهمان موقت» با حقوق روشن. او در یک وضعیت خاکستری زندگی می‌کند که در آن، امکان کار رسمی بسیار محدود است، دسترسی به خدمات اجتماعی ناامن و غیرقطعی است و هر لحظه امکان بازداشت یا انتقال وجود دارد. اما این فقط بخش قانونی ماجراست

پناهنده دیجیتال؛ هویت‌هایی که دیده نمی‌شوند

یک جنبه جدید و کمتر بحث‌شده این است که پناهندگان امروز فقط در دنیای فیزیکی محدود نیستند؛ بلکه در فضای دیجیتال هم در وضعیت تعلیق قرار دارند. در عمل، بسیاری از پناهندگان ایرانی در مالزی دسترسی پایدار به خدمات بانکی ندارند. نمی‌توانند هویت دیجیتال معتبر ایجاد کنند. برای ثبت‌نام در پلتفرم‌ها با محدودیت‌های شدید مواجه‌اند. حتی در برخی موارد از بیم شناسایی، هویت آنلاین خود را پنهان می‌کنند

نتیجه چیست؟

یک نوع «نامرئی شدن دیجیتال» شکل می‌گیرد؛ انسان‌هایی که در جامعه حضور دارند، اما در سیستم‌های مدرن ثبت و اعتبارسنجی 

وجود ندارند

اقتصاد غیررسمی؛ بقا بدون امنیت

وقتی دسترسی به بازار کار رسمی وجود ندارد، پناهندگان وارد اقتصاد غیررسمی می‌شوند. این اقتصاد معمولاً شامل کارهای روزمزد، خدمات غیررسمی یا شبکه‌های کوچک حمایتی است. اما مشکل اینجاست:

هیچ قرارداد رسمی وجود ندارد

هیچ بیمه یا حمایت قانونی نیست

هر لحظه امکان از دست دادن درآمد وجود دارد

در نتیجه، زندگی اقتصادی به جای «پیشرفت»، تبدیل به «مدیریت روزمره بقا» می‌شود

فرسایش روانی؛ انتظار به‌عنوان سبک زندگی

یکی از مهم‌ترین اما کمتر دیده‌شده‌ترین ابعاد این وضعیت، فرسایش روانی ناشی از انتظار طولانی‌مدت است

پناهنده ایرانی در مالزی معمولاً در وضعیت انتظار است

انتظار برای ثبت‌نام

انتظار برای مصاحبه

انتظار برای پاسخ سازمان‌های بین‌المللی

انتظار برای کشور سوم

این انتظار طولانی، به مرور زمان یک نوع «زندگی تعلیقی» می‌سازد؛ جایی که فرد نه در گذشته زندگی می‌کند، نه در آینده، بلکه در یک حالِ بی‌پایان گیر افتاده است

تغییر مهم در سال 2026: تشدید مدیریت و کنترل

در سال‌های اخیر، سیاست‌های مهاجرتی مالزی به سمت کنترل و مدیریت سخت‌گیرانه‌تر حرکت کرده است. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهند که هدف دولت، افزایش ثبت‌نام، مدیریت داده‌ها و کاهش حضور مهاجران غیرقانونی از طریق برنامه‌های بازگشت یا اخراج است. این روند، برای پناهندگان ایرانی معنای مهمی دارد

افزایش فشار برای ثبت‌نام در سیستم‌های جدید

نگرانی درباره استفاده از داده‌های شخصی

افزایش ناامنی درباره آینده اقامت

جمع‌بندی: پناهندگی فقط «مکان» نیست، یک وضعیت چندلایه است

اگر بخواهیم وضعیت پناهندگان ایرانی در مالزی را دقیق‌تر ببینیم، باید از نگاه سنتی «فقر و مهاجرت» عبور کنیم

واقعیت پیچیده‌تر است

پناهندگی امروز یعنی زندگی در یک سه‌گانه تعلیق

تعلیق حقوقی (نبود وضعیت قانونی روشن)

تعلیق اقتصادی (نبود دسترسی پایدار به کار)

تعلیق دیجیتال (نبود هویت رسمی در سیستم‌های مدرن)

و شاید مهم‌تر از همه، تعلیق روانی در انتظار آینده‌ای که هنوز تعریف نشده است

ماهنامه شماره یکصد و چهلم رهائی زن - قیام علیه اعدام  منتشر شد

https://rahaizanorg.blogspot.com/2026/05/no-to-executions-in-iran.html

پلیس مرزی یونان با گاز اشک‌آور از پناهجویان استقبال کرد

پلیس مرزی یونان به سمت پناهجویانی که از ترکیه به سمت این کشور در حال حرکت هستند گاز اشک آور شلیک کرد.

ترکیه مرزهای غربی خود را به روی پناهجویان باز کرده است تا روانه یونان و اروپا شوند. سخنگوی دولت یونان می‌گوید آتن هرکاری را برای حفاظت از مرزهای خود انجام می‌دهد.

درگیری‌ها در نزدیکی مرز یونان موجب زخمی و مجروح شدن چندین پناهجو شده است.

آنکارا بدنبال کشته شدن ۳۳ نظامی ترک در خاک سوریه و بدست ارتش سوریه اعلام کرد دیگر توان میزبانی از پناهجویان را ندارد و مانعی سر راه آنان به سوی اروپا ایجاد نمی‌کند.

ناظران بر این باورند این اقدام ترکیه با هدف تحت فشار گذاشتن اروپا و آمریکا صورت گرفته است تا ناتو از آنکارا در تقابل با روسیه و در پیشبرد سیاست های این کشور در سوریه حمایت کند.

تقریبا بلافاصله پس از چراغ سبز آنکارا، پناهجویان از زمین و دریا راهی یونان شدند. اما با نزدیک شدن آنها به مرز، پلیس یونان با شلیک گاز اشک آور تلاش کرد تا آنها را به سمت ترکیه بازگرداند. سخنگوی دولت یونان می‌گوید در ۲۴ ساعت گذشته کشورش از عبور بیش از ۴ هزار نفر از مرزها و ورود آنان به خاک این کشور جلوگیری کرده است.

علاوه بر این دولت یونان ۵۰ کشتی جنگی را به جزایر یونان فرستاده تا مرزها مسدود شوند و اجازه عبور به قایق‌های پناهجویان داده نشود. از سوی دیگر ده‌ها هلیکوپتر هم در نزدیکی مرزها مستقر شده‌اند. یونان تلاش دارد تا مرزهای خود را به روی موج جدید پناهجویان و مهاجران ببندد و نیروهای امنیتی این کشور در حالت آماده باش کامل قرار گرفته‌اند.

یونان از روز پنجشنبه اعلام کرده بود برای جلوگیری از شیوع ویروس کرونا در این کشور کنترل‌های مرزی به ویژه در جزایر دریای اژه را تشدید می‌کند، جایی که هزاران مهاجر در شرایط نامناسب به سر می‌برند و در انتظار تعیین تکلیف پرونده‌های پناهجویی‌شان هستند.

در سال ۲۰۱۵ حدود یک میلیون پناهنده و مهاجر از ترکیه به سمت جزایر یونان حرکت کردند و بحران مهاجرت در اروپا شکل گرفت. از مارس ۲۰۱۶ میلادی و با توافق اتحادیه اروپا و آنکارا برای متوقف کردن این جریان، تمامی مسیرها مسدود شد.

بوسنی‌ و هرزگوین؛ آخر خط مهاجران

مهاجرت بحث و موضوع مهم این روزها در سراسر اروپا و خصوصا کشورهایی است که پناهجویان با گذر از آنها می‌خواهند خود را به کشورهای ثروتمند قاره سبز برسانند. بوسنی و هرزگوین، یکی از این کشورهای حاشیه حوزه اتحادیه اروپا مدعی است که به تنهایی فشار ناشی از بحران مهاجرت را بر دوش می‌کشد.

هزاران پناهجو، با بسته شدن مرزها در مسیر بالکان غربی اکنون برای رسیدن به کشورهای عضو اتحادیه اروپا، مسیر بوسنی و هرزگوین را برای رسیدن به کشورهای مقصد برمی‌گزینند.

اگر در سال ۲۰۱۷ میلادی کمتر از یک‌ هزار مهاجر از مرزهای این کشور به سوی اروپا عبور کردند، این رقم در سال ۲۰۱۹ میلادی به حدود ۳۰ هزار نفر رسید.

مقام‌های مسئول در این کشور می‌گویند اتحادیه اروپا باید برای کمک به حل بحران کنونی اقدامات بیشتری انجام دهد.

مهاجرانی که به بوسنی هرزگوین می‌رسند باید خودشان را به کرواسی برسانند، جایی که خاک اتحادیه اروپا از آنجا شروع می‌شود. اما رسیدن به کرواسی کار خطرناکی است.

این عبور پر مخاطره شامل عبور دشوار از کوه‌های شیب دار و گذر از جنگل‌های انبوه است.

آنا پیسونرو، سخنگوی همکاری‌های بین‌الملل و توسعه اتحادیه اروپا می‌گوید: «اتحادیه اروپا تاکنون ۳۶ میلیون یورو برای تامین اصلی‌ترین نیازهای پناهندگان و مهاجران و تقویت ظرفیت مدیریت مرزی مقام‌های مسئول در بوسنی هرزگوین کمک کرده است.»

بخشی از وظیفه محافظت از مرزهای خارجی اتحادیه اروپا بر عهده پلیس کرواسی است. پلیس کرواسی بارها به رفتار خشن و بحث برانگیز در برخورد با مهاجران متهم شده است، اتهامی پلیس این کشور آن را رد کرده است.

آنالیز بورجس، خبرنگار یورونیوز که به بوسنی‌ و هرزگوین سفر کرده می‌گوید:‌«ما فقط چند متر با مرز کرواسی فاصله داریم، خاک اتحادیه اروپا از آن جا شروع می‌شود.»

پیمان دوبلین تصریح می‌کند که کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید درخواست‌ پناهندگی را مورد بررسی قرار دهند، آنچه این روزها به درستی در دستور کار کشورها قرار نمی‌گیرد.

یک سازمان غیردولتی تصاویری از ضرب و شتم پناهجویان را در اختیار خبرنگار یورونیوز قرار می‌دهد، تصاویری که برخی از آن بسیار تکان دهنده است. این نهاد مدنی در تامین مواد غذایی و دیگر نیازهای اساسی به پناهجویان کمک می‌کند.

فخرالدین رادون چیچ، وزیر امنیت بوسنی هرزگوین می‌گوید: «اتحادیه اروپا به منظور محافظت از امنیت خود باید بوسنی، صربستان، مونته نگرو و کل منطقه را به یک سد غیرقابل نفوذ برای مهاجران تبدیل کند.»

گزارش آنالیز بورجس با تصاویر گروهی از پناهجویان پاکستانی به پایان می‌رسد که در حال رفتن به سمت مرز کرواسی هستند. مزری که عبور از آن مخاطرات بسیاری دارد.

براساس گزارش آژانس سازمان ملل در امور پناهندگان روزانه ۳۷ هزار نفر خانه و کاشانه خود را با هدف رسیدن به جایی ایمن ترک می‌کنند.

اعتراض مسالمت‌آمیز پناهجویان در جزیره لسبوس با خشونت شدید پلیس یونان مواجه شد

اعتراض صدها پناهجوی مقیم جزیره لسبوس به درگیری کشید و با خشونت شدید پلیس یونان همراه شد.

پناهجویان که در اعتراض به وضعیت معیشتی و روند رسیدگی به پرونده پناهندگی خود با خروج از کمپ موریا و کاراتپه دست به تظاهرات مسالمت آمیز زده بودند با گاز اشک آور و ضربات باتوم ماموران پلیس مواجه شدند.

آخرین گزارش ها از این جزیره حاکی از این است که درگیری‌های پراکنده در این جزیره همچنان ادامه دارد. این درحالی است که به گزارش خبرگزاری رویترز بخش عمده ای از تظاهرات کنندگان را «زنان و کودکان» تشکیل می دادند.

گفته می شود عده ای از پناهجویان قصدداشته اند در شهر «موتیلنه» این جزیره چادر بزنند که پلیس به شدت با آنها برخورد کرده است.

جزیره لسبوس یونان یکی از اولین دروازه های ورودی پناهجویان به اروپا محسوب می شود. جمعیت بزرگی از پناهجویان این جزیره افغان ها هستند. سوری‌ها، ایرانی‌ها و عراقی‌ها در رده های بعدی قرار دارند.

به گفته کمیساری عالی پناهجویان سازمان ملل، تنها در سال گذشته نزدیک به ۷۴ هزار پناهجو به یونان رسیده اند و ۳۵۰۰ نفر از آنان کودک هستند.

پناهجويان که اغلب بصورت غیرقانونی از ترکیه وارد یونان می‌شوند از طریق دریا و با قایق‌های کوچک خود را به جزایر یونان از جمله لسبوس، چیوس و ساموس می رسانند. اردوگاه هایی چون موریا در جزیره لسبوس که تنها ظرفیت پذیرش دو الی سه هزار نفر را دارند بدلیل چند برابر شدن ظرفیت از ارائه خدمات به پناهجویان در مانده‌اند.

برخی از نهادهای حامی حقوق پناهجویان هشدار داده اند که لسبوس بمبی ساعتی است و هر چه زودتر باید به داد این جزیره رسید.

از هر شش پناهجو در آلمان یک نفر بی‌سواد است

حدود ۱۷ درصد از افراد شرکت کننده در دوره های آموزشی «ادغام در جامعه» در آلمان کاملا بی سواد هستند.

رئیس اداره مهاجرت آلمان می گوید اغلب آنها پناهجو هستند. هانس اکهارد سامر، رئیس دفتر فدرال مهاجرت و پناهندگی در آلمان، در مصاحبه با روزنامه منطقه ای «راینیسکه پست» گفته است که از هر شش شرکت کننده در یک دوره آموزشی برای ادغام و ترکیب شدن در جامعه آلمان یک نفر سواد خواندن و نوشتن ندارد. به همین دلیل این عده مشکلات عدیده ای برای ورود به بازار کار آلمان خواهند داشت.

البته هانس اکهارد سامر می گوید برخی از این افراد بی سواد در پایان دوره مانند دیگر اعضا موفق به اخذ مدارک و دیپلم های لازم می شوند که این یک دستاورد بزرگ است. با این حال نیمی از پناهجویان دوره را بدون موفقیت به پایان می رسانند. عدم شناخت زبان آلمانی بزرگترین معضل برای پناهجویانی است که برای معاش روزمره نیاز به کار دارند. در حال حاضر ۴۵۰ هزار پناهجوی جویای کار در آلمان ثبت نام کرده اند.

رئیس اداره مهاجرت آلمان می گوید به همین واسطه کارفرمایان ترجیح می دهند مهاجرانی از کشورهای اروپایی استخدام کنند که هم روند ادغام آنها سریعتر پیش می رود و هم سدهای قانونی کمتری برای استخدام آنها وجود دارد. هانس اکهارد سامر می گوید دولت کنونی آلمان باید استراتژی خود را برای یافتن کارگران در اروپا متمرکز کند.

وی گفت باید نسبت به این واقعیت آگاه بود که در بین کسانی که به عنوان پناهنده به آلمان می آیند تعداد معدودی کارگر ماهر هستند.

دورهای ادغام در جامعه آلمان، کلاس های آموزش زبان و یادگیری فرهنگ و تاریخ این کشور است. اما کلاس های آموزش زبان بخش اصلی را تشکیل می دهند.

کلاس های ادغام شامل ۶۰۰ ساعت یادگیری زبان هستند و پس از اتمام این دوره افراد می توانند با نمره بی ۱ فارغ التحصیل می شوند. اکثر خارجی های که به آلمان می آیند موظفند در این کلاس ها شرکت کنند مگر اینکه قبلا با زبان آلمانی آشنا شده باشند.

در واقع پناهجویان ناگزیر برای اتمام روند پناهندگی و دریافت پاسخ مثبت اداره مهاجرت باید این دوره ها را طی کنند.

طومار ۷۵ هزار نفری در بریتانیا: کودکان پناهجو حق دارند با خانواده‌هایشان زندگی کنند

سازمان عفو بین‌الملل روز چهارشنبه با برگزاری تجمعی در لندن مقابل ساختمان وزارت کشور بریتانیا خواستار تغییر قوانین مهاجرتی در این کشور شد؛ قوانینی که اجازه نمی‌دهند کودکان پناهجو بتوانند در چهارچوب اصل «پیوستن به دیگر اعضای خانواده» به خانواده‌هایشان در بریتانیا ملحق شوند.

در پایان این تجمع، نزدیک به ۷۵ هزار نفر از شهروندان بریتانیا با امضای طوماری خواهان تغییر قوانین در این موضوع شدند.

بریتانیا یکی از معدود کشورهای اروپایی است که قوانین مهاجرتی آن کمکی به کودکان پناهجو نمی‌کند. تحقیقات اخیر که از سوی سازمان‌های مردم نهاد از جمله شورای پناهندگان، عفو بین‌الملل و موسسات خیریه حامی کودکان انجام شده است، نشان می‌دهد که عدم حمایت از اصل «پیوستن به دیگر اعضای خانواده» تأثیرات مخربی بر کودکان پناهجو می‌گذارد و از جمله باعث اضطراب مداوم و ترس از عدم امنیت در آنها می‌شود و پیامدهای جدی برای سلامت روان این کودکان در پی دارد.

پلیس مجارستان به سوی مهاجرانی که می‌خواستند از مرز بگذرند تیراندازی کرد

پلیس مرزی مجارستان، سه شنبه صبح به سوی مهاجران در مرز این کشور تیراندازی کرد. این حادثه هنگامی اتفاق افتاد که بیش از ٦٠ مهاجر قصد وارد شدن از صربستان به مجارستان را داشتند.

به گفته خبرگزاری فرانسه، پلیس مرزی مجارستان به روز سه شنبه ٢٨ جنوری به سوی بیش از ٦٠ مهاجری که از صربستان وارد این کشور می‌شدند، تیراندازی کرد. 

 ویدئویی که توسط پلیس منتشر شده است، مردانی را در حال عبور از دیوار مرزی و سپس از یک دروازه بزرگ  آهنی نشان می دهد.

یک مقام ارشد پلیس در بیانیه ای در بوداپست گفت: گروهی در حدود ٦٠ تا ۷٠ مهاجر می‌خواستند به گونه غیرقانونی و با روشی سازمان یافته و تهاجمی از صربستان وارد خاک مجارستان شوند.

به گفته این منبع، یکی از سربازان امنیتی مرزی،  تیراندازی هوایی کرد که در نهایت منجر به بازگشت مهاجران به صربستان شد. وی اضافه کرد که در این  قضیه ۴ مهاجر در منطقه سرحدی روسکا گرفتار شدند و پلیس منطقه مرزی را تحت بررسی قرار داد.

این درحالیست که شماری از مهاجران پولیس را به بدرفتاری و شکستن تیلفون‌های شان متهم کرده‌اند. 

پیتر وان در اورارت، رئیس ماموریت سازمان بین المللی مهاجرت در بوسنی و هرزگوین به مهاجر نیوز گفت: در این نخستین بار است که در هنگری از سوی پلیس به روی مهاجران تیر اندازی می شود.

او در ادامه صحبت هایش به مهاجرنیوز گفت:« آنچه من می دانم این است که گروه بزرگی از ٦٠ مهاجر سیم های مرزی را قطع کردند و ۴٠ تن از آنان بلافاصله به صربستان بازگشتند. این بار نخست است که چنین گروه بزرگی تلاش کردند تا از مرز صربستان به مجارستان بوند.»

روز گذشته ساعت ٦ صبح به وقت محلی ٣۷ مهاجر که می‌خواستند به طور غیرقانونی وارد مجارستان شوند، توسط پلیس صربستان گرفتار شدند. وزارت کشور صربستان در بیانیه ای اعلام کرد که این گروه مناطق مرزی را در نزدیک مرز هورگوس -٢ مسدود کرده اند. این مهاجران به پلیس شهر کانیزا تحویل داده شدند.

این درحالی است که گورگی باکوندی، مشاور ریاست جمهوری مجارستان می‌‌گوید، تعداد پناهجویانی که وارد کشور می شوند، طبق آمار رسمی پلیس، امسال افزایش یافته است. به گفته وی، از ماه جنوری ٢٠٢٠ بدینسو، ۳۴۰۰ مهاجر قصد وارد شدن به مجارستان را داشتند.

در اوایل جنوری، مقام‌های مجارستان اعلام كردند كه نیروهای جدیدی را به مرزهای خود فرستاده اند و گزمه ها نیز در ساحل دریای تیزا موظف شده‌اند.

مبارزه با ورود مهاجران؛ یونان ۱۲۰۰ پولیس مرزی اضافی را استخدام می کند

حکومت یونان می‌خواهد که در چند ماه آینده، ۱۲۰۰ پولیس را به هدف کنترول مرزهای این کشور استخدام کند. این مامورین تلاش خواهند کرد که جلو ورود پناهجویان از ترکیه به یونان را بگیرند.

بر بنیاد یافته های خبرگزاری نیمه رسمی «ای ان ای – ام پی ای»، برای استخدام ۴۰۰ پولیس مرزی در یونان، آگهی نشر شده است. این رسانه معلومات یادشده را از وزارت امور محافظت از شهروندان یونان به دست آورده است. بر این اساس، قرار است این ۴۰۰ پولیس مرزی، در امتداد رودخانه ماریتسا (ایوروس) که بین یونان و ترکیه قرار دارد، به کار گماشته شوند.

رادیو و تلویزیون دولتی یونان (ای ار تی) نیز به نقل از وزارت امور محافظت از شهروندان این کشور گزارش داد که طی چند هفته آینده، قرار است آگهی برای استخدام ۸۰۰ پولیس دیگر نیز نشر شود. این گروه در جزایر شرق بحیره اژه مشغول به کار خواهند شد.

اطلاعات کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان (یو ان اچ سی ار) نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۹ میلادی، شمار مهاجرانی که از ترکیه به یونان آمده بودند، به وضوح افزایش یافته است.

در حالی که شمار پناهجویان تازه وارد در سال ۲۰۱۸ به ۵۰ هزار تن می‌رسید، میزان ورود غیرقانونی مهاجران از ترکیه به یونان در سال ۲۰۱۹ به  ۷۴ هزار و ۶۰۰ تن افزایش یافت. با این همه، رقم پناهجویان در کمپ های لیسبوس، خیوس، ساموس، لیروس و کوس بیشتر از حد گنجایش آن هاست.

توافق جمعی برای طرح پذیرش کودکان پناهجو از یونان به آلمان وجود ندارد

در پارلمان فدرال آلمان آرای بیشتر برای حمایت از طرح انتقال پناهجویان زیرسن از یونان به آلمان، وجود ندارد. شماری از سیاستمداران آلمانی می‌گویند که این اقدام سبب می‌شود که وضعیت در جزایر یونان به وخامت بیشتر بگراید.

تورستن فرای، معاون فراکسیون احزاب سوسیال مسیحی و دموکرات مسیحی در پارلمان آلمان، روز چهارشنبه گفت که طرح آوردن پناهجویان زیرسن از اردوگاه های مزدحم یونان سبب جذب پناهجویان بیشتر [تشویق آنان برای مهاجرت] خواهد شد و در کنار آن، وضعیت در جزایر یونان به وخامت بیشتر خواهد گرایید.

در حال حاضر، حدود ۴۰ هزار پناهجو و مهاجر در جزایر شرق دریای اژه به سر می‌برند. در واقع این جزایر ظرفیت پذیریش۷۵۰۰ تن را دارند. وضعیت پناهجویان در این جزایر با گذشت هر روز بدتر می‌شود.

گفته می‌شود که در میان گیرماندگان در جزایر یونان، بیش از ۴۰۰۰ کودک زیرسن حضور دارند که بدون والدین شان می‌باشند.

پیش از این، روبرت هابیک، رئیس حزب سبزهای آلمان در روزهای کریسمس خواسته بود که این گونه پناهجویان آسیب پذیر به آلمان انتقال داده شوند. اما، حکومت فدرال آلمان به این درخواست پاسخ رد داد. از جانب دیگر، حزب "بدیل برای آلمان" و "حزب دموکرات آزاد آلمان" هم در برابر این طرح قرار گرفتند.

انتقاد کارشناسان از طرح یونان برای ایجاد مانع شناور در بحر علیه مهاجران

یونان ظاهرا می‌خواهد که در برابر قایق های مهاجران موانع شناور را در دریای اژه ایجاد کند. امدادگران و محققان با انتقاد از این تصمیم، مسدود کردن بیشتر دروازه های اروپا را اقدام غیرانسانی خواندند.

کارشناسان و شماری از سازمان های امدادگر، از برنامه حکومت یونان برای ساخت حصار شناور در بحیره مدیترانه انتقاد کردند. قرار است که این اقدام به هدف جلوگیری از ورود قایق های مهاجران به آب های یونان در آینده، انجام شود.

به نظر یوخن اولتمر، محقق امور مهاجرت در صورت اجرای این برنامه پروسه مسدود کردن دروازه های اروپا وارد مرحله جدید خواهد شد و اوضاع نسبت به گذشته به وخامت بیشتر می‌گراید. این دانشمند آلمانی روز پنجشنبه به سرویس خبری پروتستانت (ای پی دی) گفت: «چنین اقدام به گونه روشن، برخلاف قانون است و باعث می‌شود که مهاجران بیشتر از گذشته به خطر بیافتند. افزون بر این فرصت ارائه تقاضای پناهندگی از آن ها سلب می‌شود.»

اولریش لیلیه، رئیس سازمان خیریه کلیسای پروتستانت در آلمان (دیاکونی)، این تصمیم حکومت یونان را غیرانسانی خواند و گفت: «موانع مرزی نمی‌توانند مانع مهاجران باشند، حتی وقتی که در بحر نصب شوند.»

بر اساس گزارش مجله خبری «دیر اشپیگل»، وزارت دفاع یونان می‌خواهد که ساخت یک مانع به ارتفاع  ۲.۷ کیلومتر را به داوطلبی بگذارد. مقام های مسئول در یونان امیدوارند که از این طریق بتوانند جلو مهاجرانی را بگیرند که سعی دارند خود را از ترکیه به یونان برسانند.

یک سخنگوی کمیسیون اتحادیه اروپا روز پنجشنبه در شهر بروکسل گفت، این کمیسیون می‌خواهد که با مقام های یونانی تماس بگیرد تا اطلاعات بیشتر را در مورد این تصمیم حکومت یونان کسب کند. او در ادامه گفت، ایجاد موانع در مرزهای اتحادیه اروپا در ذات خود به معنای نقض قوانین آن نیست. اما از سوی دیگر با چنین اقدام نباید فرصت ارائه تقاضای پناهندگی از مهاجران گرفته شود و اصل عدم اجبار مهاجران (Non-refoulement) باید رعایت شود.

شورای پناهندگان ایالت نیدرزاکسن هم از این تصمیم انتقاد کرد و گفت، تا به حال برای جلوگیری از گسترش آلودگی نفتی در بحر از چنین موانعی استفاده می شده است. کای وبر، مدیرکل این شورا گفت، اتحادیه اروپا که برنده جایزه نوبل شده است، دیگر نمی‌تواند با پیشبرد چنین سیاستی خود را «کانون حقوق بشر» بداند.

او در ادامه گفت، از آن جایی که اتحادیه اروپا نمی‌تواند راجع به یک سیاست مشترک در قبال مهاجران به توافق برسد، یونان از خشونت بیشتر در قبال مهاجران استفاده می‌کند و در جزایر این کشور با آن ها «مانند حیوان» رفتار می‌شود.

لیلیه، رئیس دیاکونی گفت: «حکومت آلمان فدرال و کشورهای اتحادیه اروپا از چند ماه به این سو در تلاش اند که یک راه حل برای کاهش ازدحام در کمپ های جزایر یونان  پیدا کنند و درخواست کمک وزیر مهاجرت یونان نیز که در خزان سال گذشته صورت گرفت، بی پاسخ مانده است.

رئیس دیاکونی در ادامه گفت: «این در حالی است که آلمان می‌تواند مهاجرانی را که آن جا در شرایط غیرانسانی زندگی می‌کنند، قبول کند، بدون این که مشکل مالی و یا لوجیستیکی برایش ایجاد شود. مسدود کردن بیشتر دروازه های اروپا واکنش درستی نیست، بلکه باعث تشدید شرایط غیرانسانی می‌شود.»

به گفته اولتمر، محقق امور مهاجرت محکمه حقوق بشر اتحادیه اروپا دقیقا گفته است که «Push back» یا به عقب راندن افرادی که به طور بالقوه ممکن است مستحق دریافت پناهندگی باشند، اصولا جایز نیست. این تاریخ شناس آلمانی که در دانشگاه اُسنابروک در بنیاد تحقیقات راجع به مهاجرت تدریس می‌کند، گفت که از چند سال به این طرف، تلاش ها برای به جلو کشیدن مرزهای اروپا جریان دارد تا به طور مثال کمپ هایی در افریقا نیز ایجاد شوند و آن جا راجع به تقاضاهای پناهندگی تصمیم گرفته شود. بر اساس این، گارد ساحلی لیبیا به دستور اتحادیه اروپا، جلو سفر مهاجران به اروپا را می‌گیرد و از عملیات نجات مهاجران در بحر ممانعت می‌کند.

سازمان مددرسان: وضعیت روحی بسیاری از کودکان مهاجر در یونان بدتر شده است

بر بنیاد اطلاعات سازمان "روستاهای کودکان اس او اس"، وضعیت روحی بسیاری از کودکانی که در کمپ های یونان به سر می‌برند، به وخامت گراییده است. رئیس این سازمان در یونان، خواهان واکنش سریع اتحادیه اروپا و رسیدگی به اطفال شد.

جرج پروتوپاپاس، رئیس سازمان مددرسان "روستاهای کودکان اس او اس" روز جمعه در یونان گفت: «آن ها دچار وحشت زدگی یا حمله "پانیک" می‌شوند، بسیاری از کودکان به افسردگی مبتلا شده اند و برخی سعی کرده اند که دست به خودکشی بزنند.»

او گفت که فقط در ماه جنوری ۳۵۰۰ مهاجر دیگر به این جا رسیده اند و ازدحام در کمپ ها شدت گرفته است. 

پروتوپاس در ادامه اظهار کرد: «وضعیت شوک آور است و ناکامی سیاست اروپا در قبال مهاجران اینگونه اثبات می‌شود.» او خواست که «اتحادیه اروپا پلان مشخصی را ارائه کند تا کودکان بتوانند (در این کمپ ها) بر اساس موازین حقوق بشر زندگی کنند.»

به گزارش سازمان "روستاهای کودکان اس او اس"، جزایر یونان ۲۱۰ هزار تن جمعیت دارند و  ۴۲ هزار پناهجو نیز در آن جا زندگی می‌کنند. یک سوم از این پناهجویان کودک هستند و ۶۰ درصد از آن ها، کمتر از ۱۲ سال سن دارند. تقریبا نیمی از این مهاجران از افغانستان و باقی از کشورهای سوریه و سومالیا می‌باشند. 

به گزارش سازمان نامبرده، وضعیت در کمپ موریا که در واقع برای ۳ هزار تن ساخته شده است، از جاهای دیگر بدتر است و ۲۰ هزار تن در آن جا تحت شرایط غیرانسانی زندگی می‌کنند. ازدحام رو به افزایش، کمبود مواد غذایی، نبود دارو، لباس و بی سرنوشتی به تشنج ها و منازعات در میان ساکنان این کمپ دامن می‌زنند.

پروتوپاس، رئیس سازمان "روستاهای کودکان اس او اس" در ادامه گفت: «کودکان تحت این شرایط ۲۴ ساعت در روز در معرض خطر قرار دارند. به ویژه اطفال و نوجوانان بدون همراه نمی‌توانند در برابر خشونت و سوءاستفاده جنسی از خود دفاع کنند». آن ها دوباره دچار شوک و تروما می‌شوند، بدون این که از کمک های روانشناسی برخوردار شوند.

او در ادامه اذعان کرد که در فصل زمستان اوضاع وخیم تر می‌شود: «اطفال سرما می‌خورند، بیمار می‌شوند و پناهجویان به خاطر نیاز عاجل، درختان کوچک زیتون را قطع می‌کنند تا خود را گرم کنند و غذا بپزند.»

پروتوپاس خواهان همدردی و همبستگی اتحادیه اروپا شده گفت: «اگر به سرعت تحولی ایجاد نشود، جان کودکان به خطر خواهد افتاد.!»

بلژیک: پولیس عامل تیراندازی به کودک کردی به قتل غیرعمدی متهم شد

دادگاهی در بلژیک یک پولیس این کشور را به قتل غیر عمدی مودا، مهاجر ٣ ساله کرد متهم کرد. این کودک پناهجو در سال ٢٠١٨ در جنوب بروکسل، در جریان کنترول یک لاری حامل مهاجران توسط پولیس کشته شد.

لوران کینز، وکیل متهم به خبرگزاری فرانسه گفت که دادگاه در نامه‌‌ای که در ماه دسمبر گذشته به موکلش فرستاده او را به قتل مودا متهم کرده است.

کودک پناهجوی کردی در ١٧ می ٢٠١٨ در منطقه والوونی در جنوب بروکسل به قتل رسید. این حادثه هنگامی رخ داد که یک لاری حامل حدود سی مهاجر که از فرانسه می‌آمدند، تلاش کرد از کنترل پولیس فرار کند.

پولیس در جریان تعقیب و گریز به راننده لاری دستور توقف داد اما راننده این دستور را نادیده گرفت. یک تن از پولیسان تلاش کرد با تیراندازی به سوی تایر لاری، راننده را مجبور به توقف کند اما گلوله که از مسیرش منحرف شده بود  به سر مودا، کودک کردی اصابت کرد که با پدر و مادرش پشت سر راننده نشسته بودند. مواده در جریان انتقال به شفاخانه درگذشت.

مقام‌های بلژیک در ارتباط با این حادثه، راننده کامیون و یک تن دیگر را به اتهام قاچاق مهاجران بازداشت کردند. در ماه اپریل ٢٠١٩ بلژیک راننده را به انگلستان تحویل داد و فرد دومی هم در پائیز همین سال به هالند تحویل داده شد.

پس از این حادثه، خانواده مودا به دلایل "بشردوستانه" در بلژیک مستقر شدند.