۱۴۰۵ آبان ۲۹, جمعه

کودکی ما منتظر نمی‌ماند؛ وقتی سال‌های کودکی در انتظار آینده‌ای نامعلوم می‌گذرد به مناسبت روز جهانی کودک ــ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ نگاهی به وضعیت کودکان و جوانان پناهنده ایرانی در مالزی
کودکی، کوتاه‌ترین و در عین حال یکی از مهم‌ترین دوره‌های زندگی انسان است؛ دورانی که باید با آموزش، بازی، دوستی، کشف استعدادها، تجربه کردن و ساختن رؤیاها همراه باشد. کودکی زمانی است برای آموختن زندگی، نه انتظار کشیدن برای آغاز آن. اما برای بسیاری از کودکان پناهنده، این دوران با تجربه‌ای متفاوت می‌گذرد: بلاتکلیفی، محدودیت، نگرانی از آینده و انتظار برای تصمیم‌هایی که هیچ نقشی در آن‌ها ندارند. کودکان پناهنده انتخاب نکرده‌اند در چه شرایطی متولد شوند، کجا زندگی کنند یا چرا خانواده‌هایشان ناچار به ترک سرزمین خود شده‌اند. آن‌ها نه مسئول شرایط سیاسی و اجتماعی کشور مبدأ هستند و نه در تصمیم‌هایی که سرنوشت خانواده‌هایشان را رقم زده نقشی داشته‌اند. با این حال، اغلب نخستین کسانی هستند که بهای این شرایط را می‌پردازند. برای کودکان و جوانان پناهنده ایرانی در مالزی، مسئله فقط دوری از سرزمین مادری یا دشواری زندگی در کشوری دیگر نیست؛ مسئله، سال‌هایی است که در انتظار آینده‌ای نامعلوم سپری می‌شود. ما انتخاب نکردیم پناهنده باشیم؛ ما فقط کودک بودیم کودکی که در انتظار می‌گذرد. سال‌ها انتظار، برای یک بزرگسال ممکن است به معنای تعویق برنامه‌ها و دشواری تصمیم‌گیری باشد؛ اما برای یک کودک، معنایی بسیار عمیق‌تر دارد. کودک هر روز بزرگ‌تر می‌شود. سال تحصیلی می‌گذرد، دوستانش مسیرهای تازه‌ای را آغاز می‌کنند، مهارت‌های جدید می‌آموزند و برای آینده خود برنامه‌ریزی می‌کنند. اما کودکی که در بلاتکلیفی به سر می‌برد، ممکن است در همان مرحله‌ای متوقف بماند که دیگران از آن عبور کرده‌اند. برای برخی از کودکان و نوجوانان پناهنده ایرانی در مالزی، دسترسی به آموزش رسمی و فرصت‌های تحصیلی با محدودیت روبه‌رو است. برخی از فرصت یادگیری مهارت‌های حرفه‌ای محروم مانده‌اند و برخی دیگر، با وجود نزدیک شدن به سن جوانی، هنوز نمی‌دانند چگونه می‌توانند مسیر تحصیل، اشتغال و زندگی مستقل خود را آغاز کنند. این فقط مسئله امروز آن‌ها نیست؛ مسئله آینده‌ای است که آرام‌آرام فرصت‌هایش را از دست می‌دهد. آیا می‌توان از کودکی انتظار داشت رؤیاهای بزرگی داشته باشد، اما فرصت‌های لازم برای تحقق آن رؤیاها را در اختیارش قرار نداد؟ آیا می‌توان سال‌های تحصیل و رشد را به تعویق انداخت و انتظار داشت این فرصت‌ها در آینده به همان شکل بازگردند؟ واقعیت این است که زمان برای کودکان متوقف نمی‌شود. آن‌ها در انتظار تصمیم‌ها بزرگ می‌شوند و سال‌هایی را پشت سر می‌گذارند که دیگر هرگز تکرار نخواهند شد. امنیت کافی نیست؛ کودکان به فرصت زندگی نیاز دارند. بدون تردید، امنیت یکی از مهم‌ترین نیازهای کودکان پناهنده است. دور بودن از خطر، برخورداری از محیطی امن و امکان زندگی بدون ترس، حقوقی اساسی و غیرقابل چشم‌پوشی هستند. اما آیا امنیت به‌تنهایی برای ساختن آینده یک کودک کافی است؟ آیا کافی است کودکی فقط زنده بماند، اما نتواند آموزش مناسبی دریافت کند، استعدادهایش را پرورش دهد، مهارت بیاموزد و برای آینده خود تصمیم بگیرد؟ امنیت و حقوق انسانی نباید در برابر یکدیگر قرار گیرند. کودکان پناهنده نه فقط حق دارند از خطر دور باشند، بلکه حق دارند رشد کنند، یاد بگیرند، بازی کنند، خلاقیت خود را شکوفا سازند و مانند دیگر کودکان برای زندگی خود امید و برنامه داشته باشند. حق کودک به زندگی، فقط حق زنده ماندن نیست؛ حق داشتن یک زندگی شایسته، همراه با فرصت رشد و شکوفایی است. این نگاه باید مبنای هر سیاست و اقدامی در ارتباط با کودکان پناهنده باشد. جوانانی که کودکی‌شان به پایان می‌رسد، اما آینده‌شان آغاز نمی‌شود یکی از نگران‌کننده‌ترین جنبه‌های بلاتکلیفی طولانی‌مدت، وضع نوجوانانی است که به مرز جوانی رسیده‌اند. آن‌ها دیگر کودکان خردسال نیستند، اما فرصت‌های لازم برای ورود مستقل به زندگی بزرگسالان را نیز در اختیار ندارند. جوانی که امکان تکمیل تحصیلات، یادگیری حرفه، ورود به بازار کار یا برنامه‌ریزی برای ادامه زندگی را ندارد، چگونه باید آینده خود را بسازد؟ اگر سال‌های نوجوانی در انتظار سپری شود، فرصت ورود به مرحله بعدی زندگی نیز ممکن است دشوارتر شود. این مسئله فقط یک مشکل فردی نیست. جامعه‌ای که استعدادها و توانایی‌های نسل جوان را به دلیل شرایط بلاتکلیف نادیده می‌گیرد، در واقع بخشی از ظرفیت انسانی خود را از دست می‌دهد. کودکان و جوانان پناهنده نباید به عنوان پرونده‌هایی اداری یا اعدادی در گزارش‌ها دیده شوند. آن‌ها انسان‌هایی هستند که توانایی یادگیری، خلاقیت، مشارکت و ساختن آینده را دارند؛ مشروط بر آنکه فرصت‌های لازم در اختیارشان قرار گیرد. مسئولیت نهادهای بین‌المللی و ضرورت شنیدن صدای کودکان در چنین شرایطی، نقش نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های مدافع حقوق کودک اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. یونیسف، سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای مرتبط، هر یک در حوزه مأموریت و امکانات خود می‌توانند در جلب توجه به وضعیت کودکان پناهنده و حمایت از دسترسی آن‌ها به حقوق اساسی نقش داشته باشند. در عین حال، جامعه پناهندگان نیازمند اطلاعات روشن‌تر درباره روندهای مربوط به پرونده‌ها، راه‌های پیگیری و گزینه‌های احتمالی پیش رو است. بلاتکلیفی زمانی دشوارتر می‌شود که خانواده‌ها ندانند چه مسیری پیش روی آن‌هاست و چگونه باید برای آینده فرزندانشان برنامه‌ریزی کنند. شفافیت، دسترسی به اطلاعات و امکان گفت‌وگوی مستقیم با نهادهای مسئول، می‌تواند به خانواده‌ها کمک کند تصمیم‌های آگاهانه‌تری بگیرند و از احساس بی‌خبری و درماندگی بکاهند. از سوی دیگر، کودکان و جوانان پناهنده نباید صرفاً موضوع تصمیم‌گیری دیگران باشند. صدای خود آن‌ها باید شنیده شود. آنان باید فرصت داشته باشند درباره مشکلات و نیازهایشان سخن بگویند و در گفت‌وگوهایی که به آینده زندگی‌شان مربوط است، حضور داشته باشند. سه مطالبه روشن برای آینده‌ای انسانی به مناسبت روز جهانی کودک، کودکان و جوانان پناهنده ایرانی در مالزی می‌توانند مطالبات خود را در سه محور مشخص و قابل پیگیری مطرح کنند: نخست: شفافیت و اطلاع‌رسانی از کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان و پناهجویان در مالزی درخواست می‌شود به وضعیت خانواده‌های پناهنده ایرانی که سال‌ها در انتظار مانده‌اند توجه جدی داشته باشد و تا حد امکان اطلاعات روشن و قابل فهمی درباره وضعیت پرونده‌ها، مراحل رسیدگی، راه‌های پیگیری و گزینه‌های احتمالی پیش رو در اختیار خانواده‌ها قرار دهد. حق دانستن و امکان برنامه‌ریزی برای آینده، برای خانواده‌ها و به‌ویژه کودکان اهمیت حیاتی دارد. دوم: حق آموزش، مهارت‌آموزی و رشد از نهادهای مرتبط، سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای آموزشی و سازمان‌های مدنی درخواست می‌شود برای گسترش دسترسی کودکان و جوانان پناهنده به آموزش، یادگیری زبان، آموزش مهارت‌های حرفه‌ای، فعالیت‌های فرهنگی و فرصت‌های رشد، راهکارهای عملی و قابل پیگیری فراهم کنند. هیچ کودکی نباید صرفاً به دلیل وضعیت پناهندگی خانواده‌اش از امکان یادگیری و شکوفایی توانایی‌های خود محروم بماند. سوم: گفت‌وگو و پاسخ‌گویی برگزاری نشستی با حضور نمایندگان جامعه پناهندگان ایرانی و نهادهای مسئول می‌تواند فرصتی برای بیان مستقیم مشکلات، بررسی راهکارهای موجود و دریافت پاسخ‌های روشن و مکتوب درباره اقدامات ممکن باشد. مطالبات کودکان و جوانان نباید در مناسبت‌های سالانه خلاصه شود. آن‌ها به سازوکارهایی برای پیگیری مستمر نیاز دارند. روز جهانی کودک؛ روز شنیدن صدای کسانی که نباید فراموش شوند روز جهانی کودک فقط روز تبریک گفتن به کودکان نیست؛ روز یادآوری مسئولیت بزرگسالان، دولت‌ها، نهادهای بین‌المللی و جامعه جهانی در قبال حقوق و آینده نسل جدید است. کودک پناهنده نیز مانند هر کودک دیگری حق دارد بیاموزد، بازی کند، امنیت داشته باشد، استعدادهایش را کشف کند و با امید به آینده نگاه کند. هیچ کودکی نباید به دلیل شرایطی که در انتخاب آن نقشی نداشته، فرصت‌های اساسی زندگی خود را از دست بدهد. ما از کسی نمی‌خواهیم آینده کودکان و جوانان پناهنده را تضمین کند. خواسته ما روشن‌تر و انسانی‌تر است: فرصت‌هایی فراهم شود تا آن‌ها بتوانند توانایی‌های خود را شکوفا کنند و با برخورداری از حقوق بنیادین و فرصت‌های برابر، آینده خویش را بسازند. این کودکان پرونده نیستند؛ انسان‌اند. رؤیا دارند، استعداد دارند، امید دارند و حق دارند درباره آینده خود تصمیم بگیرند. شاید بزرگ‌ترین بی‌عدالتی در حق یک کودک این باشد که سال‌های کودکی‌اش در انتظار سپری شود و هنگامی که نوبت زندگی مستقل او فرا می‌رسد، فرصت‌های ضروری آن زندگی را در اختیار نداشته باشد. ما نمی‌توانیم زمان را به عقب بازگردانیم؛ اما هنوز می‌توانیم برای جلوگیری از ازدست‌رفتن فرصت‌های بیشتر اقدام کنیم. در این روز، از وجدان‌های بیدار جهان، از سازمان ملل متحد، ، یونیسف، نهادهای مدافع حقوق کودک و همه کسانی که می‌توانند در بهبود شرایط کودکان پناهنده نقش داشته باشند، می‌خواهیم صدای این نسل را بشنوند. کودکی ما منتظر نمی‌ماند زمان می‌گذرد، ما بزرگ می‌شویم و فرصت‌هایی که امروز از دست می‌دهیم، شاید هرگز بازنگردند. ما خواهان ترحم نیستیم؛ خواهان حق زندگی، آموزش، رشد، کرامت انسانی و آینده‌ای هستیم که بتوانیم خودمان آن را بسازیم. مریم مرادی - جمعه 20 نوامبر 2026

۱۴۰۵ خرداد ۳۰, شنبه

 


Today, June 20, is #WorldRefugeeDay


#Refugeehood is not a choice; it is a #bitter necessity for survival. Behind every statistic and figure published about #refugees, there is the story of a person, a family, an abandoned home and the hopes left behind in small suitcases.

Today is a reminder of the courage and perseverance of millions of people who have fought for their natural right to “safety and life”.
Let us build bridges instead of walls and let us not forget that no one leaves their home and homeland voluntarily.

📌 امروز ۲۰ ژوئن، #روز_جهانی_پناهنده است.

#پناهندگی یک انتخاب نیست؛ یک #ناچاریِ_تلخ برای بقاست. پشت هر آمار و رقمی که از #پناهجویان منتشر می‌شود، داستان یک انسان، یک خانواده، یک خانه رها شده و امیدهایی است که در چمدان‌های کوچک سفر جا مانده‌اند.

امروز یادآور شجاعت و استقامت میلیون‌ها انسانی است که برای حقِ طبیعی خود یعنی «امنیت و زندگی» جنگیده‌اند.
بیایید به جای دیوار، پل بسازیم و فراموش نکنیم که هیچ‌کس داوطلبانه خانه و وطن خود را ترک نمی‌کند.

#روز_جهانی_پناهندگان #پناهنده #انسانیت #حقوق_بشر #همبستگی #WorldRefugeeDay #Iranian_refugees_in_Malaysia #UNHCR #UNHCR_Malaysia

 

روز جهانی پناهندگان؛ روز شنیدن صداهای فراموش‌شده



مریم مرادی

بیستم ژوئن تنها یک مناسبت نمادین نیست. این روز یادآوری می‌کند که میلیون‌ها انسان در سراسر جهان هنوز در انتظار داشتن یک زندگی عادی هستند؛ زندگی‌ای که بسیاری از مردم آن را بدیهی می‌دانند.

در روز جهانی پناهندگان، اغلب درباره سرپناه، غذا، اسناد هویتی و امنیت فیزیکی صحبت می‌شود؛ اما یکی از عمیق‌ترین زخم‌های پناهندگی کمتر دیده می‌شود: فرسایش تدریجی امید، انگیزه و احساس ارزشمندی انسان.

پناهندگی تنها از دست دادن یک کشور نیست؛ گاهی از دست دادن آینده‌ای است که فرد برای آن سال‌ها تلاش کرده بود. بسیاری از پناهندگان زمانی دانشجو، معلم، پزشک، مهندس، هنرمند، پژوهشگر، کارآفرین یا فعال اجتماعی بودند. انسان‌هایی که رویا داشتند، برنامه داشتند و می‌توانستند در جامعه خود یا جامعه‌ای دیگر منشأ تغییرات مثبت باشند. اما سال‌ها بلاتکلیفی، محرومیت از حقوق اولیه و زندگی در انتظار، به تدریج این سرمایه انسانی را فرسوده می‌کند.

پناهندگی؛ زندانی بدون دیوار

یکی از دشوارترین ابعاد زندگی پناهندگی، زندگی در حالت «تعلیق» است. فرد نه می‌تواند به گذشته بازگردد و نه قادر است آینده خود را بسازد. هر روز شبیه روز قبل است؛ بدون چشم‌اندازی روشن، بدون امکان برنامه‌ریزی بلندمدت و بدون اطمینان از فردا.

انسان برای زنده ماندن تنها به غذا و سرپناه نیاز ندارد. او به هدف، معنا و احساس پیشرفت نیز نیازمند است. وقتی سال‌ها امکان تحصیل، اشتغال قانونی، سفر، تشکیل خانواده یا برنامه‌ریزی برای آینده از انسان گرفته می‌شود، به تدریج انگیزه جای خود را به خستگی می‌دهد و امید به ناامیدی تبدیل می‌شود.

مرگ خاموش استعدادها

شاید تلخ‌ترین پیامد پناهندگی طولانی‌مدت، نابودی استعدادهایی باشد که هرگز فرصت شکوفایی پیدا نمی‌کنند. در میان جوامع پناهندگان، هزاران نفر وجود دارند که می‌توانستند پزشکان برجسته، استادان دانشگاه، مخترعان، نویسندگان، هنرمندان یا رهبران اجتماعی باشند. اما سال‌ها انتظار و محرومیت باعث می‌شود توانایی‌های آنان به تدریج فرسوده شود.

جامعه جهانی اغلب درباره هزینه‌های مالی بحران پناهندگان صحبت می‌کند، اما کمتر درباره هزینه انسانی آن سخن می‌گوید؛ درباره نسلی که جوانی خود را در انتظار گذرانده است، درباره کودکانی که بزرگ شده‌اند بدون آنکه احساس تعلق به جایی داشته باشند، و درباره بزرگسالانی که سال‌ها فرصت مشارکت مؤثر در جامعه را از دست داده‌اند.

آسیب‌های پنهان بر روح انسان

زندگی طولانی در وضعیت پناهندگی تنها مشکلات اقتصادی ایجاد نمی‌کند؛ بلکه تأثیرات عمیقی بر سلامت روان افراد دارد

احساس بی‌قدرتی، اضطراب مزمن، ناامیدی، افسردگی، انزوا و فرسودگی روحی از پیامدهای رایج این وضعیت هستند. انسانی که سال‌ها برای تغییر شرایط خود تلاش کرده اما نتیجه‌ای ندیده است، به تدریج ممکن است باور خود را به تأثیرگذاری از دست بدهد. این همان نقطه‌ای است که پناهندگی از یک بحران حقوقی به یک بحران انسانی تبدیل می‌شود؛ جایی که نه تنها زندگی افراد، بلکه اعتماد آنان به آینده نیز آسیب می‌بیند

پشت هر پرونده، یک انسان قرار دارد

گاهی در گزارش‌ها و آمارها، پناهندگان تنها به اعداد تبدیل می‌شوند؛ اما پشت هر پرونده یک زندگی وجود دارد. پشت هر شماره ثبت‌نام، آرزوها، خاطرات، خانواده‌ها و سال‌هایی از عمر قرار دارد که هرگز بازنمی‌گردند.

وقتی یک پناهنده بیست سال در بلاتکلیفی زندگی می‌کند، تنها بیست سال زمان از دست نمی‌رود؛ بلکه بیست سال فرصت برای رشد، مشارکت، خلاقیت و ساختن آینده نیز از بین می‌رود.

روز جهانی پناهندگان باید فرصتی باشد برای دیدن انسان‌ها فراتر از برچسب «پناهنده». آنان قربانی نیستند؛ آنان انسان‌هایی با استعداد، توانایی و ظرفیت هستند که تنها به یک فرصت عادلانه نیاز دارند. شاید بزرگ‌ترین تراژدی پناهندگی این نباشد که انسان خانه خود را از دست می‌دهد؛ بلکه این باشد که به تدریج باور خود را به امکان ساختن آینده‌ای بهتر از دست بدهد. در این روز جهانی پناهندگان، باید به یاد داشته باشیم که امید نیز یک حق انسانی است. و هیچ انسانی نباید سال‌های عمر خود را در انتظارِ پایان نیافتنیِ فردایی نامعلوم سپری کند.

بیستم ژوئن – روز جهانی پناهندگان

به یاد میلیون‌ها پناهنده در سراسر جهان که نه تنها در جستجوی امنیت، بلکه در جستجوی فرصتی برای زندگی با کرامت، امید و آینده‌ای روشن هستند.




ماهنامه شماره یکصد و چهل و یکم رهائی زن - 
زن زندگی آزادی در ایران تحصیل، کار، آزادی در افغانستان دو فریاد از زخمی مشترک


۱۴۰۵ خرداد ۵, سه‌شنبه

پناهندگان ایرانی در مالزی؛ زندگی در برزخ قانونی و دیجیتال

 مریم مرادی (فعال حقوق بشر)

در نگاه اول، وضعیت پناهندگان ایرانی در مالزی اغلب با واژه‌هایی مثل «بی‌سرنوشتی»، «فقر»، یا «عدم امنیت اقامتی» توصیف می‌شود. اما یک زاویه کمتر دیده‌شده وجود دارد که می‌تواند عمق این بحران را بهتر نشان دهد. پناهندگان نه فقط در یک وضعیت حقوقی نامشخص، بلکه در یک " تعلیق دیجیتال و هویتی"  زندگی می‌کنند. این وضعیت، ترکیبی از سه لایه است: قانون، هویت، و فناوری

زندگی در فضای بدون حقوق ثابت

مالزی عضو کنوانسیون 1951 پناهندگان نیست و همین موضوع باعث شده پناهندگان در یک وضعیت نیمه ‌قانونی قرار بگیرند. بر اساس گزارش‌های جدید، دولت مالزی در حال گسترش سیستم‌های ثبت‌نام جدید برای مهاجران و پناهندگان است که هدف آن کنترل و مدیریت داده‌ها عنوان شده است، اما نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی و آینده حقوقی افراد ایجاد کرده است. در این فضا، پناهنده نه شهروند است، نه مهاجر قانونی، و نه حتی یک «مهمان موقت» با حقوق روشن. او در یک وضعیت خاکستری زندگی می‌کند که در آن، امکان کار رسمی بسیار محدود است، دسترسی به خدمات اجتماعی ناامن و غیرقطعی است و هر لحظه امکان بازداشت یا انتقال وجود دارد. اما این فقط بخش قانونی ماجراست

پناهنده دیجیتال؛ هویت‌هایی که دیده نمی‌شوند

یک جنبه جدید و کمتر بحث‌شده این است که پناهندگان امروز فقط در دنیای فیزیکی محدود نیستند؛ بلکه در فضای دیجیتال هم در وضعیت تعلیق قرار دارند. در عمل، بسیاری از پناهندگان ایرانی در مالزی دسترسی پایدار به خدمات بانکی ندارند. نمی‌توانند هویت دیجیتال معتبر ایجاد کنند. برای ثبت‌نام در پلتفرم‌ها با محدودیت‌های شدید مواجه‌اند. حتی در برخی موارد از بیم شناسایی، هویت آنلاین خود را پنهان می‌کنند


نتیجه چیست؟

یک نوع «نامرئی شدن دیجیتال» شکل می‌گیرد؛ انسان‌هایی که در جامعه حضور دارند، اما در سیستم‌های مدرن ثبت و اعتبارسنجی 

وجود ندارند


اقتصاد غیررسمی؛ بقا بدون امنیت

وقتی دسترسی به بازار کار رسمی وجود ندارد، پناهندگان وارد اقتصاد غیررسمی می‌شوند. این اقتصاد معمولاً شامل کارهای روزمزد، خدمات غیررسمی یا شبکه‌های کوچک حمایتی است. اما مشکل اینجاست:

هیچ قرارداد رسمی وجود ندارد

هیچ بیمه یا حمایت قانونی نیست

هر لحظه امکان از دست دادن درآمد وجود دارد

در نتیجه، زندگی اقتصادی به جای «پیشرفت»، تبدیل به «مدیریت روزمره بقا» می‌شود


فرسایش روانی؛ انتظار به‌عنوان سبک زندگی

یکی از مهم‌ترین اما کمتر دیده‌شده‌ترین ابعاد این وضعیت، فرسایش روانی ناشی از انتظار طولانی‌مدت است

پناهنده ایرانی در مالزی معمولاً در وضعیت انتظار است

انتظار برای ثبت‌نام

انتظار برای مصاحبه

انتظار برای پاسخ سازمان‌های بین‌المللی

انتظار برای کشور سوم

این انتظار طولانی، به مرور زمان یک نوع «زندگی تعلیقی» می‌سازد؛ جایی که فرد نه در گذشته زندگی می‌کند، نه در آینده، بلکه در یک حالِ بی‌پایان گیر افتاده است


تغییر مهم در سال 2026: تشدید مدیریت و کنترل

در سال‌های اخیر، سیاست‌های مهاجرتی مالزی به سمت کنترل و مدیریت سخت‌گیرانه‌تر حرکت کرده است. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهند که هدف دولت، افزایش ثبت‌نام، مدیریت داده‌ها و کاهش حضور مهاجران غیرقانونی از طریق برنامه‌های بازگشت یا اخراج است. این روند، برای پناهندگان ایرانی معنای مهمی دارد

افزایش فشار برای ثبت‌نام در سیستم‌های جدید

نگرانی درباره استفاده از داده‌های شخصی

افزایش ناامنی درباره آینده اقامت

جمع‌بندی: پناهندگی فقط «مکان» نیست، یک وضعیت چندلایه است

اگر بخواهیم وضعیت پناهندگان ایرانی در مالزی را دقیق‌تر ببینیم، باید از نگاه سنتی «فقر و مهاجرت» عبور کنیم

واقعیت پیچیده‌تر است


پناهندگی امروز یعنی زندگی در یک سه‌گانه تعلیق

تعلیق حقوقی (نبود وضعیت قانونی روشن)

تعلیق اقتصادی (نبود دسترسی پایدار به کار)

تعلیق دیجیتال (نبود هویت رسمی در سیستم‌های مدرن)


و شاید مهم‌تر از همه، تعلیق روانی در انتظار آینده‌ای که هنوز تعریف نشده است



ماهنامه شماره یکصد و چهلم رهائی زن - قیام علیه اعدام  منتشر شد


https://rahaizanorg.blogspot.com/2026/05/no-to-executions-in-iran.html



۱۴۰۴ شهریور ۲۵, سه‌شنبه


 ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵

سومین سالروز #قتل_حکومتی #مهسا_امینی ، دختری که #کشته شدن او نه تنها #ایران، بلکه #جهان را به حرکت درآورد و بنیان‌گذار مانیفست #زن_زندگی_آزادی شد؛ شعاری که امروز به نماد #مبارزه برای #آزادی و #کرامت_انسانی در ایران و سراسر جهان بدل شده است.

September 16, 2025
Third anniversary of the #government_assassination of #Mahsa_Amini, a girl whose #killing moved not only #Iran, but also the #world, and became the founder of the #Women_Live_Freedom manifesto; a slogan that today has become a symbol of the #struggle for #freedom and #human_dignity in Iran and around the world.

#پاینده_ایران
#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
#mahsaamini
#mahsa_amini
#woman_life_freedom

۱۴۰۴ خرداد ۱۶, جمعه


 #سرنگونی_نزدیک_است

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#آزادی_ایران
#زن_زندگی_آزادی
#آزادی
#صلح
#آرامش
#پاینده_باد_ایران

۱۴۰۰ اردیبهشت ۱۰, جمعه

 

چهل و دو سال بوده اید . دیگر بس است . باید برای همیشه در زباله دان تاریخ با بدترین نام دفن شوید . ای منفورترین موجوداتی که نمیشود گفت چه هستید ! فقط دانسته ایم که انسان نیستید و بویی از آدمیت نبرده اید . شما هیچوقت انتخاب ما نبوده و نخواهید بود

نه به جمهوری اسلامی 

رای بی رای


۱۳۹۹ آذر ۱۳, پنجشنبه

پیام نسرین در پی احضارش برای بازگشت به زندان (قرچک)



دوستان و فعالان حقوق بشر

به من گفتند تا به زندان برگردم و من امروز به زندان بر‌می‌گردم. جایی که صدها هم‌بندی را گذاشته بودم و آمده بودم. جایی که دلم جا مانده بود. همیشه اینطور است دوست ندارم در چنین شرایطی بگویم که در این سه هفته چگونه به دلیل بیماری کرونا، نتوانستم فرزندانم را در آغوش بگیرم.

اما وظیفه دارم نگرانی خود را در مورد وضعیت احمد رضا جلالی اعلام کنم و از همه‌ی کسانی که امکاناتی برای حمایت دارند، بخواهم تا به وضعیت پرونده‌ی احمد رضا جلالی توجه نمایند.

احمد رضا جلالی را آزاد کنید، همین امروز

نسرین ستوده

13 آذر 99

کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز مبارزه با سانسور با انتشار بیانیه‌ای از عموم مردم ایران خواستند که “در صف مبارزه با سانسور بایستند.

 

بیانیه‌ کانون نویسندگان ایران به مناسبت ۱۳ آذر، روز مبارزه با سانسور

کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز مبارزه با سانسور با صدور بیانیه ای ضمن اشاره به حبس چهار عضو این کانون به نام‌های رضا خندان، بکتاش آبتین، ‌کیوان باژن و گیتی پورفاضل به دلیل تلاش برای مبارزه با سانسور گفته است “از عموم مردم به ویژه صاحبان قلم و اندیشه می‌خواهیم تا در صف مبارزه با سانسور بایستند و یکصدا خواستار برچیدن بساط سانسور شوند. ما خواهان آزادی اندیشه و بیان و نشر بی هیچ حصر و استثنا هستیم، خواهانِ جریان آزاد خبررسانی، اینترنت و مطبوعات آزاد، آزادی حق اعتراض و همچنین آزادی تمام زندانیان عقیدتی و سیاسی که در سیطره‌ی سانسور و سانسورچیان به بند کشیده شده‌اند”.

 

کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز مبارزه با سانسور با انتشار بیانیه‌ای از عموم مردم ایران خواستند که “در صف مبارزه با سانسور بایستند.

متن کامل این بیانیه در پی می‌آید:

۱۳ آذر، روز مبارزه با سانسور گرامی باد

دوازده سال از اعلام ۱۳ آذر به عنوان روز مبارزه با سانسور گذشته است و اکنون رضا خندان (مهابادی)، بکتاش آبتین از اعضای هیئت دبیران و کیوان باژن، عضو کانون نویسندگان ایران به دلیل تلاش برای مبارزه با سانسور به زندان افتاده‌اند و عضو دیگرمان؛ گیتی پورفاضل، به دلیل استفاده از حق آزادی بیان‌اش به حبس کشیده شده است.

موضوع سانسور و مبارزه با آن، محدود به کتاب، مطبوعات یا فعالیت‌های هنری نیست و به همین دلیل روز مبارزه با سانسور مختص نویسندگان و هنرمندان نبوده و هدف آن؛ همگرایی و ایستادگی تمام گروه‌ها و افرادی‌ست که مستقیم یا غیرمستقیم قربانی سانسور و سرکوب هستند. سانسور، تامین کننده‌ی تاریکی مورد نیاز برای سرکوب است و این یعنی، سرکوب را می‌توان بی کم و کاست، شکل عینی و تحقق یافته‌ی سانسور دانست. بدین معنا، جامعه‌ی ما سال‌هاست که به شدیدترین وجه، تحقق سانسور را در حبس و شکنجه و اعدام و کشتار فرزندانش، عریان و خونین، چشیده و لمس کرده است. سال‌هاست که هنر و فرهنگ و زیبایی، روبروی چشمان ما سرکوب شده‌ است و از این رهگذر تولیدات فرهنگی سانسور شده وُ بی یال وُ دم وُ اشکم، مخاطب خود را به شکلی روزافزون از دست داده‌اند. سال‌هاست که سیستم آموزشی، متکی به ارعاب و سانسور وُ خودسانسوری‌ست و در کنار این‌ها، حق اعتراض مردم نیز سرکوب و دامنه‌ی سانسور به کف خیابان کشیده شده است. با این همه، سال‌هاست که ایستاده‌ایم و سال‌هاست که در برابر سهمگین‌ترین سانسور و سرکوب تاریخ عاصر، به مبارزه‌ی خود برای دفاع از آزادی اندیشه و بیان ادامه داده‌ایم.

کانون نویسندگان ایران، ضمن بزرگداشت ۱۳ آذر، روز مبارزه با سانسور، از عموم مردم به ویژه صاحبان قلم و اندیشه می‌خواهد تا در صف مبارزه با سانسور بایستند و یکصدا خواستار برچیدن بساط سانسور شوند. ما خواهان آزادی اندیشه و بیان و نشر بی هیچ حصر و استثنا هستیم، خواهانِ جریان آزاد خبررسانی، اینترنت و مطبوعات آزاد، آزادی حق اعتراض و همچنین آزادی تمام زندانیان عقیدتی و سیاسی که در سیطره‌ی سانسور و سانسورچیان به بند کشیده شده‌اند.

کودکی ما منتظر نمی‌ماند؛ وقتی سال‌های کودکی در انتظار آینده‌ای نامعلوم می‌گذرد به مناسبت روز جهانی کودک ــ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ نگاهی به وضعیت کو...